इझु द्वीपकल्प सहल _ (भाग _ डोमेन नासाय)

सालाबादप्रमाणे यंदाच्या "गोल्डन वीक"लाही कुठे तरी "लय भारी ठिकाणी जायचच" असं ठरवलं होतं.

नियमाप्रमाणे कोणीही पुढाकार न घेतल्याने, दोन दिवस आधी सगळे जागे झाले...

कोणालाही मत नं विचारल्यामुळे, कुठे जायचं यात फार दुमत नव्हतं...
"इझु द्वीप" / "इझु द्वीपकल्प" असे दोन पर्याय होते.. यापैकी काही लोकांनी द्वीप पाहिला असल्याने ते रद्द झालं, आणि "इझु द्वीपकल्प" चं भाग्य उजळलं...

परत मग ती फोना फोनी,
परत-परत मग तेच नकार,
नाही लग्नाची भानगड काही,
हवी रहायला जागा यार...

दोन दिवस रहायचं आहे,
मांसाहारी जेवण नको आहे,
भाडं एवढं कसलं यार?
हवी सोस्तात जागा यार...

सरतेशेवटी "सोस्तात" अशी एक जागा "भेटली" आणि आम्ही दुसरया दिवशी सकाळी सकाळी ७.३० ला टोकियो स्टेशनवरून "कुच" करायचं ठरवलं...

सकाळी ७ ला "झंडू बाबाचा" फोन आला, आणि तो वेळेवर ८.१५ ला पोहोचेल हेही समजलं... वयाने सगळ्यात मोठा, "जीतू भाई" सगळ्यात आधी पोहोचला होता... त्याने तिकिटांची चौकशी वगैरे करून ठेवली असल्याने आम्हाला विशेष त्रास पडला नाही...

तब्बल तिन दिवस वापरता येइल असा "ओदोरीको पास" विकत घेताना, दोनच दिवस वापरता येणार म्हणुन थोडंसं वाईट वाटलंच, पण काय करणार? "रहायला जागाच नव्हती ना यार?"

१. मस्त पैकी उन पडलं आहे!
२. अजुन ५ दिवस सुट्टी आहे!
३. आपण मस्तपैकी समुद्रावर जायचं आहे!

मग काय?
"क्या बात है~~~!", "पल्लवी जोशी"चं ब्रीदवाक्य आठवलं...

टोकियो सोडताना, "शुद्ध शाकाहारी जीतू भाई आणि "परुभाई" ने नाश्ता काय करावा?" यावरून मतभेद निर्माण झाले... पूर्वी कधी तरी "कोंबडी-पान" केलेल्या "परूभाई" ने जास्त नाटकं नं करता "अंडं सॅन्डवीच" खावं असा आग्रह चालू होता.. तो मान्य झाला.
मुख्य प्रश्न जितु भाईचा होता... शेवटी त्याला "वेज-सलाड" घ्यायला लावलं..
तोंड लयच वाकडं करून साहेबांनी त्यातही "अन्डे/मांस आहे का हो?" असं दुकानदारिणीला विचारून शेवटी आमच्या शिव्याच खाल्या..

"नाश्ता छान झाला... वाह! आता आपली ट्रिप पण मस्त होणार!"
"चांगलं बोललं की चांगलं होतं!", असं कुठलं तरी पुस्तक वाचलेला ......

कोण ? कोणीतरी म्हणलं... पहाटे ६ ला उठलेलो असल्याने, पोटात मस्त नाश्ता गेल्यावर मला तर बाबा झोप आवरत नव्हती..

२.५ तास प्रवास, आणि मग "इझु द्वीपकल्प!"... क्रिस्टल क्लिअर पाण्याचे बीच.... वाह!
कोण ते "बाड-बाड-बाड"???... माझी पण झोप उडवली...

टोकियो पासून दूर जाताना झाडी वाढलेली सहज लक्षात येते...
प्लाटफॉर्मवरची वेंडिंग मशीन्स ची संख्या पण कमी होत गेली....
आणि आता आपण "इनाका" मधे जाणार हे दिसू लागलं... (इनाका:- खेडं)

प्रवास चालु होता.... १२ वाजत आले होते... "कधी येणार??" कोण तरी म्हणलं..
"येइल हाँ... बाहेर बघ, झाडं कशी उलटी पळतायत ते?"

तेवढ्यात जीतू भाई ओरडला, "भावा, उसामी!"
त्याला आमचं स्टेशन दिसलं होतं : -उसामी!"

आम्ही पाच जण तिथे उतरताना सगळ्या जपान्यान्नी "डोळे मोठे करून" आमच्याकडे पाहिलं...

"कारण आपण लय भारी आहे रे !", डोळा मारत बाता म्हणाला...

स्टेशन मधून बाहेर आलो... बाहेर फ़क्त एक काळ कुत्रं होतं.
आम्ही एकमेकांकडे बघितलं.. आम्ही म्हणजे आम्ही मित्रांनी...
लय वैताग आला... "ट्रिप वाया" टाइपचे सगळयांचे चेहेरे झाले..


स्टेशनमधून चालत बाहेर जाउ लागलो. आता हॉटेल शोधायचं होतं..
5 मिनिटं चाललो असु, अचानक "गाइज, जवळंच समुद्र आहे!", बाता ए के ए शरलॉक बोलला...
समुद्र दिसला.... "बेष्ट!" "पण बीच अगदीच टिंब टिंब आहे रे..", झन्डु ओरडला...

"तरीच मगाशी जापानी लोकांनी डोळे मोठे केले होते...", परु भाई बोलला....

"आयला.. खरंच.. गोमेन नासाय", मी म्हणालो... उतरायला ही जागा मीच फायनल केली होती...
(गोमेन नासाय:- माफी असावी..)
अरे कसलं "डोमेन नासाय" चायला? बघू, चल... झन्डु म्हणाला..

"तुम्ही उभे आहात, तिथून पाचशे मीटर वर हॉटेल आहे, तिथे या...." हॉटेलच्या मालकांनी सांगितलं...
आणि हॉटेलचा शोध चालू झाला..
चालतोय, चालतोय. हॉटेल काही येईना..
परत फोन..
"आयला! फार पुढे गेलात राव...", मालक.
परत चाललो उलट्या दिशेला...

फोन केला, तिथून ५० पावलांवर होटल होतं....

मालकाला शिव्या घालत, होटल च्या पायर्या चढू लागलो...

बर्यापैकी होटल होतं...

"आता जेवून झोपायचं, आणि संध्याकाळी बीच वर फिरून येऊ...

रात्रि जेवून झोपू, आणि सकाळी सकाळी चेक आउट करू....

उद्याचा दिवस पुढे जाता येइल, "पास" दाखवत परु भाई म्हणाला...

मी :- "डोमेन नासाय

सहज म्हणुन मालकाला विचारलं, "इथे टेनिस कोर्ट आहे का?"

"आहे की!" ३० मिनिट्स, "बाय कार "

बोम्बला...

"मी सोडतो की", मालक म्हणाला.. तुमच्या रैकेट्स कुठायत?

बोम्बला...

"एनी वे, मी देतो की..." असं म्हणेल वाटलं, पण व्यर्थ....

साहेबांनी गाडीतून कोर्ट पर्यंत नेलं...

एका अतिशय म्हातार्या बाईने दार उघडलं ...

कोर्ट? मिळेल...

राकेट? मिळेल...

मग काय? आज्जीबाईना नमस्कार करून(6000 yen) जोरदार टेनिस खेळायला सुरु केलं...

(क्रमशः)

इण्टरव्ह्यू-संपूर्ण

आपल्या "पु. लं." नी म्हटलय, की माणसाला सतत "काहीतरी सांगायचं" असतं.. 

"मला काहीतरी सांगायचंय..." या एका गोष्टी मुळे माणसं किती बोलतात.. किती लिहितात... 

जपानी लोकांच्या बाबतीत बोलायचं झालं, तर "मला काहीतरी विचारायचंय" असं म्हणावं लागेल कदाचित! 

नवीन कोणी भेटलं, की चालू: इण्टरव्ह्यू! 

  तू रोज "करी-राइस" खातोस ना?

  आणि घरात कधी "करी" करतोस का?

  "जपानी करी" बद्दल तुझं मत काय आहे? 

  "कोको इचिबान" मधे गेलायस काय? (कोको:हे, इचिबान:एक नंबर) 

  जपान (याचा अर्थ टोक्यो) मधे "जगात भारी करी" कुठे मिळते? 

  मी खाल्लेलं "करीचं" दुकान आहे, तिथं येशील काय?

अशी प्रश्नांची सरबत्ती झाल्यावर "थांबा.. मी सांगतो माझं आवडतं ठिकाण" म्हणत जागा ठरते..

वेळेच्या 10-15 मिनिटे आधी येऊन जपानी लोक गप्पा मारत उभे असतात.. 

मी धावत पळत 2 मिन्ट आधी पोचतो... नमस्कार चमत्कार होतात.. ऑर्डर दिली जाते... 

सगळ्यात हिट सुरूवात म्हणजे "आयला, तुझं जपानी कसलं भारी आहे!"  

:- समजा, एखादा फॉरेनर आला आणि तुमच्याशी चक्क मराठीमधून बोलू लागला...

आणि तुम्हाला मराठी सोडून कुठलीच भाषा येत नाही! तर तुम्हाला कसलं भारी वाटेल! 

मग त्याचं मराठी कितीही मोडकं तोडकं असो...

तशीच गोष्ट... कारण सर्वसाधारण जपानी माणसाला "इंग्रजी" येत नाही. 

"भारतात सगळे इंग्रजी बोलतात. कसलं भारी!" ("हो / नाही मधे उत्तर द्या" प्रश्न...)

नाही हो. इंग्रजी नाही बोलत...

लगेच पुढचा प्रश्न:- "आ..मग "हिन्झुगो" मधे बोलता का?"

टिप:- हिंदू ला जपानी मधे हिन्झु म्हणतात.. भारताला हिंदूराष्ट्र समजतात. 

          जपानी = निहोनगो. (निहोन: - जपानी, गो: - भाषा)

नाही हो.. भारतात मी मराठी (गो!)  मधे बोलतो. 

ही कुठली भाषा? किती लोक बोलतात ही भाषा? 

"साधारण नउ कोटी लोक.. "

या उत्तरावर उपस्थित जनसमुदाय चमकुन एकमेकांकडे पाहु लागतो... 

"आयला.. आपल्या जपानची लोकसंख्या साधारण एवढीच आहे..."

[ इसी बात पे, "जय हो, मराठी की! " ]

बर, तुला किती भाऊ आणि किती बहिणी आहेत?

नाही, मी एकटाच आहे. 

काय? आ? आम्हाला वाटलं होतं 3-4 भाऊ आणि 1-2 तरी बहिणि असतील.. बॅड-लक...

मी:- आं???

तू रोज काय जेवतोस? रोज करी खातोस का? का नान बनवतोस?

आयला.. "नान" पंजाबी प्रकार आहे.. त्यासाठी भट्टी लागते, वगैरे समजावणं येतं मग... 

जपानी लोकांना "भाजी" म्हणजे काय, आणि "ती कशाशी खातात" हे समाजावताना 

माझ्या तोंडचं पाणीच पळतं..

जेवण येतं.. 

शिनागावा, टोक्योमधल्या बेष्ट(माझ्या मते) इन्दो र्योरी:- "देवी" मधे आम्ही बसलेले असतो... 

आचारी साहेबांनी बनवून दिलेल्या "नान" कडे पाहूनच मगाचचा "तुला नान येतं का?" हा

प्रश्न आलेला असतो.. 

मला एका हाताच्या तीन बोटांनी "लीलया" नानचा तुकडा तोडताना पाहून जपान्यान्चा पुढचा प्रश्न असतो:-

तू कसला भारी जेवतोस! एका हाताने नानचा तुकडा कसा तोडता येतो? किती अवघड आहे! 

आयला... 4 वर्षांचं पोरगं पण आपल्या (एका) हाताने जेवतं..

तरी म्हटलंतुमच्या चॉप-स्टिक्स पेक्षा बरं आहे. भूक लागली तर पटकन जेवण करावं...

त्यात उगाच "काड्या" कशाला करायच्या? 

पण यापुढचा प्रश्न खरा प्रश्न असतो.. आधीचा प्रश्न म्हणजे नुसती वातावरण निर्मिती असतो...

प्रश्न :- "तुम्ही डाव्या हाताने का खात नाही?"

या प्रश्नाचं उत्तर "जेवताना" द्यायची माझी मुळीच इच्छा नसते... 

पण मग प्रेक्षक बघून उत्तर द्यायला लागतं...

हा प्रश्न विचारणारे दोन प्रकारचे लोक असतात.

एक, जे बिचारे खरंच  कुतूहल म्हणुन विचारतात.. आणि दुसरे "आचरट" असतात म्हणुन विचारतात, 

त्यांना ते "खातेला हात, आणि क्ष हात", हे माहिती असतं... 

खरंच माहिती नसतं, त्यांना मी "जेवताना डाव्या हाताने ग्लास उचलायला, जेवणाचीभांडी "पास" करायला

वापरतो, म्हणुन त्याने खात नाही" असं काही सांगतो.. (खरं आहे की हे पण!) 

आचरट लोकांना "नेक्स्ट क्वेशचन प्लीज" म्हणतो...

त्या आचरट लोकांनी जास्ती बोलू नये खरं तर... कारण त्यांच्या "त्या" रिवाजाबद्दल  आपल्या इथले लोक म्हणतात, "कागद?? शी!!!"  

आणि ओब्वियस्ली, जपान मधेही आधी "पाणीच" असावं...  "पैसे आले आणि पाणी गेलं.. "दुसरं काय? 

पाण्यावरून आठवलं, "गंगेबद्दल"! 

प्रश्न: - तुम्ही रोज गंगेचं पाणी पिता ना? 

आता काय उत्तर द्यायचं? 

हा प्रश्न जरा रेअर आहे. 2-3 दिवसांपूर्वीच आला:- 

प्रश्न: - "अरे, मायुरु.. तुझा उपास कधी असतो?? "

(चायला उपास!! ) नाही हो. मी उपास नाही करत...

प्रेक्षक (पुटपुटला):- आयला.. हा विचित्र भारतीय आहे! उपास करत नाही म्हणजे काय? 

त्यांना आत्ता पर्यंत भेटलेले सगळे लोक मंगळवारी उपास करायचे म्हणे... 

पण तरीही उपप्रश्न आलाच:- 

उपासाला काय "चालतं"? 

आता हे सांगायला गेलं तर आपण फसून जाउ! 

कारण "हे चालतं, ते चालतं" करत "उपासाच्या दिवशीच आपण जास्ती खातो" ही गोष्ट 

सगळ्यांना माहीत आहेच...

त्यातून जपानी लोकांना ते सांगताना अवघड, कारण काही सांगितलं की लगेच : - "कारणे द्या" असतं.. 

म्हणुन "उपास करत नाही, म्हणुन मला माहीत नाही" म्हणत मी तो विषय टाळला..

हे सगळे झाले मित्र वाले प्रश्न... 

ऑफीस मधे "इंटरव्ह्यू" झाला, तर :-  

"तुला किती भाषा येतात?" 

मराठी, हिंदी, ईंग्लिश, जपानी.

कधी कधी मजा म्हणुन मी संस्कृत पण सांगतो..

आता हिंदी पिक्चरनी शिकवलेली "दिल की भाषा" पण थोडीफार समजते.. 

"मन की भाषा" आहेच!!  पण ती मोजता येत नाही....

म्हणुन "4"  म्हणालं की लगेच, "खाक्को ई जान..." (जिकलायस भावा!) म्हटलं जातं....

"मला फक्त जपानी भाषा येते!" असं विचारणारा हळु आवाजात म्हणतो...

"तुला प्रश्न विचारला की कुठल्या भाषेत विचार करतोस?? "

आयला... आता यावर खरंच कधी विचार नाही केला... 

खास "नोमिकाई" वाले प्रश्न असतात: - 

"तू परत कधी जाणारेस? "

पण ही प्रश्न विचारायची चुकीची पद्धत आहे. मला काही फिरंग लोकांनी सांगितलं आहे, 

की त्यांना खरं तर विचारायचं असतं:- तुझा कधिपर्यन्त राहायचा विचार आहे? नथिंग पर्सनल अबाउट इट. ;)

काही पेटंट प्रश्न :- 

(पेटंट नं.: RUYAM-2509-01@JP)

"तुला जपानी पोरी कशा वाटतात? "

जपानी पोरी ? 

त्यांना माझा एकाच संदेश आहे... 

"जेवा.." किंवा पुण्यातल्या द्न्यान-प्रबोधिनी जवळच्या "जिवाला खा" सामोसे टाइप,

 "जिवाला खा"... 

बिचार्‍या डाएटच्या नावाखाली आयुष्य भर उपास करतात...

बाकी त्यांच्याबद्दल जास्ती न बोललेलेच बरे...

पण मग तू एखाद्या जपानी मुलीशी लग्न करशील काय?

इथे "नाही" म्हटलं... आयला. काय बोलती कळणार नाही.. लगीन कोण करेल?? 

लांबच बरी ती....

(पेटंट नं.: RUYAM-2509-02@JP)

तू रोज योगा करतोस ना??

आता आम्ही जमेल तेवढा करतो... 

रामदेवबाबा नाहीये काही...

(पेटंट नं.: RUYAM-2509-03@JP)

शेवटी सर्वात हिट, आणि सगळीकडे कॉमन प्रश्न: -

सांग, 76 * 63 किती? 

हा 76 च्या जागी कितीही... आणि 63 च्या जागी दुसरे कितीही.... 

आणि आला प्रश्न...

या सगळ्यात दोन गोष्टी दिसून येतील, जपानी लोकांची "मला काही विचारायचंय" ही मनोवृत्ती, 

इण्टरव्ह्यू मधे त्यांच्याकडून मिळणारा आदर!!! 

पण एक मात्र खरं... या आदाराचं कारण, मी "भारतीय" आहे, हे आहे..  

त्यामुळे हे प्रश्न एका "भारतीयाला" म्हणुन विचारले गेले आहेत. 

भारतीय म्हणजे :-

गणितात लय भारी!

कोडिंग मधे डॉन! 

विविध भाषांमधे नैपुण्य! 

भारतीय व्यंजनं!

भारतीय डान्स!

योगा!

बॉलीवूड!!!  

अशा अफाट भारत देशाच्या एका सामान्य नागरिकाचा होता हा एक इण्टरव्ह्यू....

इंटरव्ह्यू

जागा ठरली,
वेळही ठरली,
लोकं जमली,
मीटिंग भरली...

भारत देशा,
वंदन करूनी,
इंटरव्ह्यूची
नांदी झाली...

जमले होते,
काही देशी,
होते तेथे
काही जपानी...

इन्दो-र्‍योरी,
चाखत चाखत,
गप्पाना मग
रंगत आली....

स्थळ: भारतीय रेस्तारौं, टोकियो, जपान.
वेळ:- असाच एक शनिवार. दुपारी साधारण ११:३०वाजता.
पात्रे :- मी आणि एक जपानी जोडपं.
प्रसंग: - "इंटरव्ह्यू~!"... नाही नाही.. "स्नेहभोजन!!!"

(क्रमशः)

" ओत्सुकारे सामा देस! "

अतिकामासाठी प्रसिद्द असलेले जपानी, कामाहून परत जाताना एकमेकांना बाय बाय करताना म्हणतात :-
"ओत्सुकारे सामा देस! "
अर्थ? कंपनी साठी तू किती काम करतो आहेस, मान मोडून वगैरे! तर तू, "दमलास रे~ बाबा/बार्बी"

पहिल्यांदा ऐकलं तेव्हा लय भारी वाटलं होतं!
कोणी आपल्याला म्हनलं, की आपण पण लगेच, आदरपूर्वक :- "ओत्सुकारे सामा देस!"

ती :"तुमच्या भाषेत काय म्हणतात याला?"
"असं म्हणायची पद्धत नाही! "मी ...

मी काही अंग्रेज मित्रांना विचारलं तर ते म्हणाले, "वाट द टिम्ब-टिम्ब " ?
तर असं हे, जपानचं बर्यापैकी ओरिजनल!


कधी वापरतात?
सकाळी कंपनीत आलो, तासभर काम झालं, की चालु!
कमरेत थोडंसं वाकून "दमलास हो!, ओत्सुकारे सामा देस..."

टिप :- इथून पुढे "$#￥" आलं, की वाचा :- "ओत्सुकारे सामा देस..."

मीटिंग चं ओपनिंग :- समस्त लोकहो, "$#￥!"
आपण ह्यँव करू... त्यँव करू... ओके? इसी बात पे, "$#￥!"
कोणाचा फ़ोन आला की, "$#￥!"
कामानिमित्त बाहर जाउन आलं की खोलीत प्रवेश करताना:- "$#￥!"

आता काम करताना मधून मधून आपण जागेवरून उठत असतो..
तेव्हा वाटेत कोणी दिसला रे दिसला कि लग्गेच! :- ओह! "$#￥!"
अरे XX.... मला लय झोप येतीये, एक कॉफी मारायला चाललोय, "$#￥!" कसलं डोम्बल!?


बर, कामात ठीक...


नोमिकाई मधे मदिरेचे चषक उडवत जयघोष एकच :- "$#￥!"
रात्री ट्रेन मधून परत येताना नोमिकाई करून आलेले लोक एकमेकांना म्हणतात :- "$#￥!"

कोलेज मधली पोरं-पोरी... एकमेकांना बाय बाय करताना "$#￥!"
शाळेत सर/म्यादम पोरांना :- अर्धा तास झाला! लय अभ्यास केलात, " $#￥!"
मित्राचा फ़ोन आला तरी :- " $#￥!" खेळायाला येतोस काय?
अरे, तो ट्रेन चा कंडक्टर, तोही सगल्या प्रवाशांना उद्देशून "लोकहो, प्रवास करून दमलात, "$#￥!"

अरे काय चालवलंय काय?
जपानचे नाव बदला आता, आणि हेच ठेवा :- " $#￥!"
आणि एवढंच जर दमताय तर कोणी सान्गितलय? झोपा की गप घरी!!


मागे एकदा एक मित्र सांगत होता:-
"काल कंपनीत जरा एक छोटा डाउट आला होता म्हणुन गेलो होतो..." (डाउट->शंका)
तर तिथे श्री सुझुकी दिसला.. एरवी कंपनीत कामासाठी माझ्या शेजारीच बसतो..
आत्ता बराच वेळ जागेवर नव्हता.. नेमका इथे दिसला. त्याचा मोठा डाउट होता वाटतं..

बंड्याने माझ्याकडे बघितलं.. आता मला बघून म्हणतो कसा,
ओह, "$#￥!"
मी पण म्हनलं, नाही नाही बाबा ... किमान आत्ता तरी तूच माझ्यापेक्षा डबल, "$#￥!"


ऐका , साक्षात जपानी पोरीच्या तोंडून, हेल काढून म्हटलेले :- ओत्सुकरेसमा देश्ता!

पिंटू

"गुड"... "गुड मूवी"
हेड फ़ोन काढत बाता म्हणाला... साहेबांनी कुठे तर स्लमडॉग पाहिला होता.

"हिरोइन काही ख़ास नाही आहे..
कोणीही चालली असती..."

बरोबर आहे म्हणा... तिचे फोटो बघितले आणि असंच वाटलं होतं...
हिच्यापेक्षा आपल्या कोलेजातली "ती" पण चालली असती, बाता म्हणाला...
...
...
...
...

आणि आज महाराष्ट्र टाइम्स मधे पाहिलं, "पिंटू का पेरिस में जलवा! कैट मोस को हराया!"
फोटो बघितले तर काय भारी! लयच भारी!"

तेव्हाच आपल्या बॉलीवुड स्टार्स चे पण फोटो बघितले, रिअल लाइफ.. (@चि. सौ. कां. अमृता अरोरा शुभ विवाह)
बिचारे अगदीच आपल्या सारखे दिसत होते...
साधे, घामेजलेले... सर्व साधारण इंडियन... (कम ओन, इंडियन=घमेजलेले असा याचा अर्थ नाही!)

त्यात "आपल्या" प्रियांकाचा फोटो पण होता.. ती पण बिचारी फारच साधी दिसत होती।
शेजारी ती बया होतीच, कटरीना... (असं प्रियांकाला वाटत असेल असं आम्हाला वाटतं, कारण ती येई पर्यंत प्रियांका नंबर वन होती ना...) ती मात्र लय भारी! इम्पोर्टेड ना ती!

ती करीना. बारीक होण्यासाठी तिनं जेवण सोडलं..

तुमची ऐश्वर्या. तिने किती काय नाही केलं? अमेरिकेत असणार्या पंजाबी लोकांच्या पिक्चर मधे काम करून, "मी होलीवुड मधे" म्हनाय लागली...

आपला अमिताभ! (त्याच्या बायकोच्या एंटी मराठी कमेन्टमुळे मी इथे "तुमचा" पण म्हणू शकतो...) त्याने इतके पिक्चर केले... एवढा भारी गेम शो केला.. पण ग्लोबल लेवलचं क्रेडिट अनिल कपूर ला!

शाह रुख... आमिर॥ एवढे नाचले, पण त्यांना हॉलीवुड मधे काही नाही मिळालं!
आमिर खान ने तर हाईट केलि! तरी बरं, गझिनी ला ओस्कर मधे नै नेलं... बरोबर आहे, तो तिथल्याच पिक्चर वरून उचलला आहे, लाज गेली असती। तेवढा हुशार आहे तो...

एकुण काय, तर सगळे भारी भारी लोक जळुन खाक झाले! ( मला लय आनन्द झाला! :) )

पण नक्की काय खरं म्हणजे?
कोण कुठली पिंटू पोरगी, एकदम येते आणि आपल्या लोकांशी कोम्पीटीशन न करता एकदम "Goes Global" का काय ते?? म्हणजे काम-कष्ट वगैरे आहेच , पण शेवटी नशीबच खरं का??

पण काही म्हणा, पोरगी कोंफीडन्त वाटते! इंग्लिश भारी बोलते! चांगलंच आहे।
सो विश हर आल डा बेष्ट!